Uwaga! NIE UŻYWAĆ DO PROWADZENIA NAWIGACJI!
 

Wrak z listy Urzędu Morskiego w Gdyni, dopuszczony do nurkowania. Wraki: K18 Bryza

 
Nazwa:
Współrzędne:

Głębokość:
K18 Bryza
54° 36′ 21.7" N
018° 47′ 39.1" E
21,7m
 
Nazwa
K18 Bryza

Pozycja
54° 36’ 21,70" N
018° 47’ 39,10" E
.
Przebieg służby
K18 Bryza
Jednostka K-18 była kutrem projektu 722 zbudowanym w Gdańskiej Stoczni Rzecznej w Gdańsku – Stogi. Bryza rozpoczęła służbę 10 stycznia 1965 roku. Kadłub kutra stalowy, całkowicie spawany, zbudowany jest z sześciu bloków złożonych z sekcji płaskich i przestrzennych. Kształt kadłuba wypornościowy z wychyloną do przodu dziobnicą oraz znacznym wzniosem pokładu. Stateczność i niezatapialność kutra była zapewniona dla wszystkich wypadków eksploatacyjnego załadowania przy symetrycznym i niesymetrycznym zatopieniu jednego dowolnego przedziału, przy tym stateczność awaryjna i wysokość burty uszkodzonego kutra odpowiadał wymaganiom przepisów zabezpieczenia niezatapialności statków Rejestru ZSRR z 1962 roku dla statków pasażerskich. Dno za wyjątkiem rejonu od 2-7 wręgi (zbiornik wody) jest pojedyncze na całej długości statku. Stępka płaska na całej długości statku o wymiarach 1300 x 8 mm. Stępka przechyłowa o wymiarach 300 x 8 mm, wzmocniona przyspawanym na krawędzi prętem. Nadbudówka spawana rozciąga się od 5– 40 wręgi. Sterówka o kształcie opływowym konstrukcji spawanej. Kuter mógł przewozić pasażerów. W tym celu zabezpieczono 28 miejsc siedzących na kanapach i składanych ławkach w tylnim pomieszczeniu nadbudówki. W dolnym pomieszczeniu nadbudówki liczba siedzących miejsc na kojach i ławkach 24. Razem możliwa ilość miejsc siedzących dla pasażerów wynosiła 52. Do napędu statku przyjęto dwa silniki wysokoprężne pracujące każdy na swej linii wałów poprzez przekładnie redukcyjno-nawrotne. Odprowadzenie spalin przez tłumiki i rury wydechowe do komina. Sterowanie silników – odległościowe ze sterowni – przy pomocy serwomotorów systemu przekładni liniowych. Maszynownia usytuowana jest w części środkowej statku pod pokładem głównym pomiędzy wręgami 23 i 31. Szyb maszynowy przechodzi przez pokład, sterówkę i zakończony jest kominem. Śruby napędowe – trzyskrzydłowe. Do 1978 roku jednostka miała nazwę kuter pasażersko-transportowy "Bryza", a po otrzymała nową nazwę - kuter łącznikowy. Bryza służyła w 43 Dywizjonie Pomocniczych Jednostek Pływających w 9 Flotylli Obrony Wybrzeża w Helu. Służbę w Marynarce Wojennej RP zakończyła w 2001 roku. Po wycofaniu jednostka została sprzedana Lidze Morskiej i Rzecznej. Odkupiona w maju 2008 roku przez miasto Hel od firmy zajmującej się złomowanie starych statków w celu zatopienia w wodach zatoki niedaleko portu Hel jako atrakcja dla płetwonurków. Jednostkę zatopiono w dniu . Informacje i zdjęcia udostępnił prowadzący projekt Karol Wójcik (www.k18bryza.helonline.pl).
Na zdjęciach K18 w latach 70-tych.

Wymiary
Długość 28,82 m
Szerokość 6,20 m
Zanurzenie 1,85 m
Wyporność 135 t
załoga 12 marynarzy (+36 pasażerów)
.
Napęd
2 silniki wysokoprężne "WOLA" o mocy 300 KM
2 trój łopatowe śruby
prędkość 11 kn
zasięg 1100 nm
.
Uzbrojenie
brak
.
Głębokości
Najmniejsza głębokość na wraku 10,5 m
Głębokość na dnie 21,7 m




Jeżeli posiadasz jakiekolwiek materiały, zdjęcia, filmy dotyczące tego wraku lub innych, prześlij je nam. Zamieścimy je na naszej stronie.